Vorige week schreef ik dit korte bericht over mijn terugblik op de jaarwisseling 2018/2019. Intuïtief. Vanuit het hart. Me niet realiserend wat mijn post teweeg zou brengen. Bij mezelf. Bij anderen.

Het bericht werd bijna 11.000 keer bekeken. En ik ontving diverse reacties of het wel goed met me ging. Heel lief en attent die betrokkenheid. Maar vooral werd ik er onrustig van. Ging ik twijfelen aan mezelf. Had ik het bericht wel moeten plaatsen? Was het te zwaar of te persoonlijk? Had ik meer uitleg moeten geven?

Het zette me aan het denken. Wat gebeurt er als we open delen hoe we ons voelen? De eerste reactie: schrik. En vervolgens: schaamte. Kan dit wel? Wat zullen mensen denken? Zo gaat dat dus. Als we ons kwetsbaar opstellen gebeurt er van alles. Bij onszelf en bij anderen.

Wat maakt het zo lastig om open te zijn over wat ons bezighoudt? Vooral in een zakelijke context. Ergens is een scheiding aangebracht tussen het deel dat we privé laten zien en het deel van onszelf dat we naar het werk meenemen. Waarom? Vraag ik me af. Wat kan er gebeuren?

Een paar jaar geleden werkte ik in een omgeving waar ik een taboe ervoer op het bespreken van moeilijkheden en problemen. Ik signaleerde van alles in de onderlaag maar kon het voor mijn gevoel nergens kwijt. Het maakte dat ik mijn hart sloot en de regie over mezelf weggaf.
Dat is wat er gebeurt. Het hart gaat uit de zaak als er geen ruimte is voor ongewenste emoties. Als er geen plek is voor de minder positieve kanten van het leven. Gevoelens van angst, onzekerheid, frustratie, boosheid gaan ondergronds en beïnvloeden zo onbewust hoe er met elkaar wordt omgegaan.

Het leidt tot een gevoel van ‘niet jezelf kunnen zijn’. Dat gaat op den duur wringen. Mensen gaan uit verbinding. Laten steeds minder van zichzelf zien. Met als gevolg dat verlangen, potentieel en de wezenlijke aard van mensen op de achtergrond komen te staan. Dát gaat mij aan het hart, het persoonlijke verlies van potentieel.

Hoe kunnen we een werkklimaat scheppen waarin mensen hun emoties, gedachten, ideeën en verlangens kunnen uiten? Waar ruimte is om bespreekbaar te maken wat ertoe doet? Wat vraagt dit van leiderschap? En van werknemers?

Voel je welkom om je eigen verhaal en/of visie te delen.